Noyabrın 29-u axşam bütün Uels İngiltərə ilə matçı ümidlə, həm də təşvişlə izləyib. Turnir yaxşı getmirdi və hamı bunun Qaret Beylin son oyunu ola biləcəyini başa düşdü. Hər keçən dəqiqə gərginlik daha da artırdı, çünki bu matçdan təkcə komandanın gələcəyi yox, həm də Uels futbolu tarixinin ən böyük oyunçularından birinin taleyi asılı idi. Beyl sadəcə bir ulduz deyildi, o, xalqı üçün simvola çevrildi. Onun uğura aparan yolu çətinliklərlə dolu idi, lakin o, həmişə inanılmaz möhkəmlik və fədakarlıq nümayiş etdirdi. O, hər dəfə meydana çıxanda bir hadisə idi və milyonlarla pərəstişkarı onu diqqətlə izləyir, ən çətin vəziyyətlərdə belə yarada biləcəyi sehrə ümid edirdi.
Matç başlayanda stadiondakı ab-hava intizarla doldu. Qırmızı köynəklərdə olan azarkeşlər Beylin adını qürurla səsləndirdilər və komanda yoldaşları bacardıqları hər şeyi göstərməkdə qərarlı idilər. Tribunalar təkcə yerli sakinlərlə deyil, həm də bu vacib məqamda komandalarını dəstəkləməyə gələn xaricdə yaşayan uelslilərlə dolu idi. Oyunun ilk dəqiqələrindən hər iki komandanın əzmkar olduğu aydın görünürdü. Gücü və bacarığı ilə tanınan İngiltərə təslim olmaq fikrində deyildi, lakin Beylin başçılıq etdiyi Uels inanılmaz qələbə iradəsi nümayiş etdirdi. Matçın hər anı emosiya ilə dolu idi və Beyl topla rəqib qapısına doğru qaçarkən izdiham nəfəsini tutdu. O, əzmkarlıqla dolu idi və hər driblinq uelsli azarkeşlərin ürəyini daha da döyüntdürürdü.
Oyun gərgin keçsə də, havada belə bir hiss var idi ki, bu, təkcə idman hadisəsi deyil, Uels tarixində mühüm mərhələdir. Komanda turnirdəki yeri uğrunda mübarizə aparırdı və hər qol həlledici ola bilərdi. Beyl həmişə olduğu kimi aksiyanın mərkəzində idi və onun hər bir hərəkəti tribunalarda emosiyalar fırtınasına səbəb olurdu. Təəssüf ki, həyatda olduğu kimi futbolda da işlər həmişə planlaşdırıldığı kimi getmir. Bəzi məqamlarda görünürdü ki, Uels oyuna nəzarəti itirir. İngiltərə öz üstünlüyünü göstərməyə başladı və qaçırılan şanslar Uelslilərin uğur şanslarını şübhə altına aldı. Beyl yorğunluğuna baxmayaraq, komanda yoldaşlarına nümunə olmaqla mübarizəni davam etdirdi.
Hər keçən dəqiqə gərginlik artırdı. Vaxt keçdi və azarkeşlər hər hücumu, hər top itkisini yaşadılar. Hamı başa düşürdü ki, bu, onun son matçı ola bilər. Bu reallaşma oyuna xüsusi dram bəxş etdi. Həmişə komanda yoldaşlarını ruhlandıran Beylin indi onun dəstəyinə ehtiyac duyduğu qədər ehtiyacı var. Final fiti çalanda çoxlarının gözləri yaşla doldu. Uels istədiyi nəticəni əldə etməmişdi və bu, bütün ölkəyə zərbə oldu. Amma Beyl meydanı tərk edəndə onu qəhrəman kimi qarşıladılar. Nəticədən asılı olmayaraq, o, Uels xalqının qəlbində əbədi olaraq qalacaq. Onun futbola verdiyi töhfə, oyuna olan həvəsi və komandaya olan bağlılığı hələ uzun illər yaddaşlarda qalacaq. Bu matç Uels üçün təkcə turnirin sonu deyil, həm də bir dövrün sonu idi. Qaret Beyl məğlub olmasına baxmayaraq, Uels futbolunun tarixində unudulmaz iz qoyub. İndi o, bəlkə də meydandan kənarda yeni bir yol qarşısındadır, lakin onun irsi insanların qəlbində yaşayacaq, yeni nəsil oyunçuları və azarkeşləri ruhlandıracaq. Bu gecə bütün Uels məyus olmasına baxmayaraq, oyun sevgisi və canlı əfsanəyə çevrilmiş bir insana hörməti ilə birləşdi.
Texniki baxımdan matç 0-3 hesablı məğlubiyyətlə başa çatdı, lakin heç bir uelsli kapitanı günahlandırmadı. Meydanda 64 dəqiqə ərzində 18 ötürmə etdi, müdafiədə çox çalışdı və topu bir neçə dəfə final üçüncüsünə çatdırdı. Bu, ulduz oyunu deyildi – geri çəkilməzdən əvvəl salam verən zabitin oyunu idi. Meydanda keçirdiyi hər an onun komandaya və millətə bağlılığından xəbər verirdi. Həmin gecə stadion emosiyalarla dolu idi. Qırmızı köynək geyinən azarkeşlər vəziyyətə rəğmən futbolçularına səmimi dəstək olublar. Çoxları üçün bu, sadəcə bir oyun deyildi; mübarizənin, möhkəmliyin və ruhun simvolu idi. Beyl hər dəfə topu qəbul edəndə möcüzə gözləyərək ayağa qalxırdılar. Onun meydanda olması bütün komandaya inam verdi.
İngiltərə ilə oyun təkcə idman hadisəsi deyil, həm də mədəniyyət hadisəsi idi. Bütün Uels öz hisslərində birləşdi, oyunun hər anına empatiya verdi. Beyl təzyiqlərə baxmayaraq, çətin anlarda belə, təkcə qələbənin deyil, həm də komanda ruhunun vacib olduğunu göstərərək, işini görməyə davam etdi. Onun meydanda zəhməti göz qabağında idi və hər bir azarkeş bunu qiymətləndirə bilərdi. Bu matçın əhəmiyyətini qiymətləndirmək olmaz. Həmişə beynəlxalq arenada tanınmaq üçün mübarizə aparan Uels üçün İngiltərə kimi rəqiblərə qarşı hər oyun şərəf məsələsi idi. Beyl kapitan kimi bunu başa düşdü və komanda yoldaşlarına şəraitin necə olmasından asılı olmayaraq sona qədər mübarizə aparmalı olduqlarını çatdırmağa çalışdı. Oyun sona yaxınlaşdıqca meydandakı atmosfer gərginlik və emosiya ilə dolu idi. Beyl təslim olmadı, nəticələr artıq qərarlaşanda da mübarizəni davam etdirdi. Onun hərəkətləri təkcə fiziki deyil, həm də ruhi idi; o, döyüş ruhunun və fədakarlığın tablodakı rəqəmlərdən daha vacib olduğunu göstərərək komandanı və azarkeşləri ruhlandırdı.
Önəmli olan odu ki, məğlubiyyətə baxmayaraq, komanda meydana başını dik çıxardı. Hər bir oyunçu bacardığı hər şeyi verdiklərini bilirdi. Beyl meydanı təkcə yorğunluq əlamətləri ilə deyil, həm də sona qədər mübarizə apardıqları üçün qürur hissi ilə tərk etdi. Bu, təkcə onun üçün deyil, bütün xalq üçün vacib idi. Qarşılaşma məğlubiyyətlə başa çatsa da, meydanda keçirdiyimiz vaxt hər kəsə dərs oldu. Beyl nümayiş etdirdi ki, əsl güc təkcə qələbədə deyil, həm də qarşılaşdığınız çətinliklərin öhdəsindən gəlmək bacarığındadır. O, gələcək nəsillər üçün örnək oldu, göstərdi ki, ən qaranlıq vaxtlarda belə öz prinsip və ideallarınıza sadiq qalmağa dəyər.
Bu axşam çoxlarının yaddaşında Uelsin komandası üçün birləşdiyi an kimi qalacaq. Beyl sadəcə bir oyunçudan daha çox oldu; birlik və ümid rəmzinə çevrildi. Yaşından asılı olmayaraq hər bir uelsli onda öz ölkələrinin ruhunun təcəssümünü görə bilirdi. Qarşılaşma istədiyimiz kimi bitməsə də, əsl tarixi yazan belə məqamlardır. Nəticə olaraq, bu Beylin beynəlxalq karyerasında son matçı olsa belə, onun irsi yaşayacaq. Uels təkcə futbol oynamayan, həm də bir millətə ilham verən bir kapitana sahib olmaqdan qürur duymağa davam edəcək. İdmanın əsl dəyəri budur – insanları bir araya gətirir, onları arzulayır və ən yaxşıya inandırır.
Bu matç Uelsin karyerasını bitirdi: Avro-nun yarımfinalında ilk çıxışları (2016), Ardıcıl iki Dünya Kubokunda və Avroda iştirak, millidə 41 qol vuran əfsanə, milli qürur rəmzidir. Oyundan sonra Beyl dərhal soyunub-geyinmə otağına getməyib. O, stadionu gəzdi, tribunalara əl yellədi, komanda yoldaşlarını qucaqladı. Bilirdi ki, bu sondur – və bunu ləyaqətlə və sükutla yaşayırdı. Bu an Uels futbolunda bütöv bir dövrün bitməsinin simvolu oldu, o zaman ki, bir nəfər beynəlxalq arenada ölkə haqqında təsəvvürü dəyişdirə bildi. Bütün karyerası boyunca Beyl təkcə görkəmli oyunçu deyil, həm də əsl lider idi. Onun zəhmətkeşliyi və oyuna olan həvəsi təkcə komanda yoldaşlarını deyil, həm də dünya üzrə milyonlarla azarkeşi ruhlandırmışdı. Hər dəfə meydana çıxanda intizar və ümid var idi. O, bir çox uelslilərdə futbol sevgisini alovlandıran qığılcım idi və onun adı tarixdə əbədi olaraq qalacaqdır.
Beyl karyerasına Sauthemptonda başlayanda heç kim onun qlobal ulduz olacağını proqnozlaşdıra bilməzdi. Onun uğura aparan yolu çətinliklər və sınaqlarla dolu idi. Bununla belə, o, həmişə lütf və mətanətlə onlara qalib gəlib. Tottenham-a keçid dönüş nöqtəsi idi; orada bacarıqlarını inkişaf etdirdi və liqanın ən dəyərli oyunçularından birinə çevrildi. Ancaq əsl çağırışını Uels millisi ilə tapdı. 2016-cı ildə ilk dəfə Avro-nun yarımfinalına yüksəlmək bütün ölkə üçün tarixi bir an idi. Bu, təkcə idman uğuru deyildi; ölkəni birləşdirən, qürur və fərəh doğuran hadisə idi. Beyl bu uğurun mərkəzində idi və onun töhfəsini qiymətləndirmək olmaz. Meydanda hər qol, hər kəskin oyun təkcə sevinc deyil, həm də Uelsin daha çox şeyə nail ola biləcəyinə inam gətirirdi.
